ولايت فقيه و خطاپذيرى ولايت فقيه و خطاپذيرى پرسش 25. كسى كه اشتباه مى كند و معصوم نيست، چگونه مى تواند ولايت داشته باشد؟ ولايت مراتبى دارد و بسيارى از مراتب آن هيچ ارتباطى با عصمت ندارد؛ مثل ولايت پدر بر فرزند، شوهر بر زن، قيّم بر صغير و .... قرآن مجيد مواردى از ولايت را ذكر مى كند كه لزوما مشروط به عصمت نيست؛ مثلاً مى فرمايد: «وَ الْمُومِنُونَ وَ الْمُومِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ»[1] «برخى از مؤمنان بر ديگرى ولايت دارند». يا « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِى سَبِيلِ اللّهِ وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ»[2] «همانا كسانى كه ايمان آورده و هجرت كردند و با مال و جانشان در راه خدا جهاد نمودند و كسانى كه آنان را پناه داده و يارى كردند، برخى بر بعضى ديگر ولايت دارند». از سوى ديگر يكى از اقسام ولايت «زعامت و رهبرى سياسى» است. اكنون اين سؤال پديد مى آيد كه آيا اين مرتبه از ولايت، عصمت مى خواهد؟ پاسخ آن است كه وجود عصمت براى رهبر و پيشواى سياسى، بسيار خوب و مفيد است و با وجود شخص معصوم، هيچ فرد ديگ

طرح شبهه و مقدمه جواب شبهه جدایی دین از سیاست از سال 41 ه.ق و جواب – بخش اول طرح شبهه و مقدمه جواب پرسش 26 . نظر شما در مورد اينكه دين و سياست از سال 41 هجرى از هم جدا شده و چيزى به عنوان ولايت فقيه وجود ندارد، چيست؟ مسئله جدايى دين از سياست را، مى توان از دو ساحت نظرى و تاريخى مورد بررسى قرار داد. در بعد تاريخى، به حكومت ها و نظام هاى سياسى در متن جامعه اسلامى نظر مى كنيم و فاصله آنها را با تز جدايى دين از سياست، مد نظر قرار مى دهيم. در بعد نظرى ـ جداى از نظام هاى سياسى موجود در تاريخ اسلام و فاصله آن با دين ـ صرفا به ادله نقلى (قرآن، سنت و اجماع) و عقلى درباره حكومت و دولت در اسلام مى پردازيم.